Alicanta – Ibi 52 km 935 HM
Vandaag met 3.
We bedanken onze
gastvrouw en gastheer voor het voortreffelijk verblijf, we zijn
gesoigneerd geweest. Mil veces gracias.
Maar nu gaat het
verder via de Eurovelo 8 naar Ibi. Door de terreinkennis van Miguel
kunnen we de rit met ruim 15 km inkorten. Niet gemakkelijker, de
hoogte blijft de hoogte, gewoon minder kilometers, dat scheelt meer
als een slok op een borrel. 2X aan 10 %, het is toch uitblazen als we
boven staan.
De laatste 5 km
rijden we alleen verder tot aan het hotel Plata.
We zijn er ons niet
van bewust, maar ondertussen ligt Spanje, Portugal en een stuk van
Frankrijk zonder elektriciteit.
Uiteindelijk vinden
we een gepast verblijf voor ons.
Geen elektriciteit,
we kunnen ons niet douchen, dat is niet leuk.
Hotel Plata
Plata is Spaans voor zilver, in Zuid-Amerika is dat poen of geld.
Als we niet tenten is het soms een hotel, zoals vandaag.
Ik kies het hotel meestal op basis van prijs en nog enkele criteria.
De kostprijs is meestal niet recht evenredig met het comfort voor
fietsers.
Voor vandaag had ik hotel Plata gekozen, pats in het centrum, aan een
pleintje “Plaza Plata”.
Na de vele hoogtemeters van vandaag is het nog klimmen naar ons
verblijf.
We staan op het plein voor een zwart sepia kleurig gebouw, het glas
van de ramen is in de zelfde kleur gebrand . Zilver is toch
zilverkleurig, tenzij het geoxideerd is natuurlijk. Het is
donkerzwart. Opeens schuift er een bonenstaak van een jongeman (ik
vermoed niet geboren uit bloemkolen maar eerder in een maïsveld, ik
noem hem Paco), de linker deur met de hand open, de rechter deur
opent zich simultaan. “Hay no luz” zegt Paco vanuit het donker
gat (er is geen elektriciteit). Is het hotel open vraag ik, ja
antwoordt hij. Je kan zo binnenkomen zegt hij, maar ik wijs hem erop
dat punt 1, we zijn met fietsen, punt 2, we moeten 4 trappen naar
beneden om in de inkomhal te geraken. Zijn “pesata” valt en zegt
dat de grote poort naar rechts is naast het gebouw.
We staan voor de grote poort, maar echt een grote 2 delige poort. Die
gaat opeens automatisch open denk ik, neen Paco bonenstaak zit
erachter verscholen.
Het binnenplein is bijna zo groot als een voetbalveld, hier niet met
4 mooie rechte hoeken, in het rond staan er gebouwen die betreden
kunnen worden via trappen. Maar die trappen en zuilen zijn allemaal
met verticale rood-witte banden beschilderd, totaal anders als de
buitenkant, ik vermoed dat het voetbalsupporters zijn.
We zetten onze fietsen op de standaard, Paco komt vanachter de poort,
komt tot bij ons en zegt met een gestreken gezicht, dat is dan €
10 voor de parking. Wablieft vraag ik, ja zegt hij dit is een privé
parking en dat kost €
10. Ik antwoord hem “alle parkings van een hotel zijn toch privé”.
Hij is stellig dit is een speciale parking zelfs fietsen moeten
betalen, tenslotte hebben ze tezamen 4 wielen.
Nooit mee gemaakt. Hup naar een
ander, waar we vriendelijk zonder probleem onze fietsen in de gang
mogen zetten, maar er is nog altijd geen “luz”.
