Concentaina – Gandia 53 km 300 HM
Te laat vertrokken
maar dat had een goeie reden, meer daarover later.
Alweer een rit om in
te kaderen.
Via Verde betekent
groene weg in het Spaans en is meestal een traject van een oude
spoorlijn. Altijd veilig, mooi en rustig fietsen, zonder autoverkeer.
Maar aan sommige stukjes is er geen afsluiting aan de diepe afgrond.
Tot daar het positieve van deze rit van vandaag.
We komen erop bij
Lorcha, geen kilometer te vroeg. Het wegdek is om te janken en te
vallen. Geen keien, maar een laag scherpe vuistgroot scherpe stenen.
De eerste 2 kilometer rechts van ons is het stuik naar beneden, ik
schat 50/ 60 meter dieper. Echt bangelijk, we durven niet fietsen
omwille van het gehobbel en de uitschuivers, we stappen verder.
Vermoedelijk heeft men bij het verwijderen van de rails en de
dwarsligger de stenen laten liggen. Bij het laatste stukje heeft men
ook het traject een beetje veranderd, zelfs te voet geraken we
moeilijk boven. Gelukkig hebben we stevige stapschoenen, ik vermoed
dat menige muilezel hier zijn poten heeft op gebroken. Cru gezegd
soms was het geen Via Verde maar Via Merde.
Maar kijk rond 17
uur zijn we op de camping, krijgen het voorlaatste plekje om de tent
op te zetten.
Na het eten doen we
nog boodschappen, morgen 1 mei is alles toe.
50 % korting en
Señora Carmen(fictieve naam).
Ze houden thuis alle
briefwisseling in de gaten, er is een brief bij uit Spanje, niet van
Sinterklaas, nee van de dienst DGT of te wel zij die de snelheid van
de bestuurders in de gaten houden.
Ik heb prijs, 98 km
ipv de gewenste 80 km/uur, gemeten op de autopista A7.
Als ik dat betaal
binnen 20 dagen betaal ik € 50
ipv € 100, 50% korting dus.
Digitaal
betalen lukt niet, ik moet ergens een code invullen maar vind dat
niet.
Een
andere optie in naar de CAIXI bank gaan en daar betalen.
En
daar begint het spel van Kafka.
Ik
ga naar de bank, een kantoor met 4 aparte hokken, allemaal
speciale diensten en later voor mij, ook de onderdirecteur en
1 vrijstaand bureel met
erboven CAJA.
Achter
een groot scherm zit een dame, dan dacht ik eerst niet want ik zag
niemand, zo groot was het scherm. Ze wenkt mij, ik leg uit waarom ik
er ben, laat op mijn schermpje van mij mobielte de info lezen en antwoordt
dat gaat niet. Hoe
dat gaat niet? Nee
ik moet een geprinte versie hebben volgens
Señora Carmen. En kun je
dat voor mij uitprinten vraag ik? Nee dat gaat niet, ga naar De Post,
een beetje verder. Ik naar De Post, ben de 4é in de rij. De
postbeambte zegt, nee ik print dat niet, maar met de code in het PDF
document kan de bank dat perfect doen. Of ga naar een dagbladhandel,
ik bezoek er 2 zonder resultaat, de 3é verwijst mij door naar een
computerwinkel en jawel na 15 minuten wachten komt het document
tevoorschijn.
Met
goeie moed terug naar de bank. Señora
Carmen komt van achter haar scherm en
toon haar de geprinte
versie. Er volgt een gezucht, gefronste wenkbrauwen en een gezicht
van dat gaat hier niet lukken. Dat zegt ze na
een 10 tal minuten ook.
De
onderdirecteur had het al een tijdje in de gaten en komt er bij. Deze
wijst met haar vinger op het scherm, zegt
tegen Carmen hier en
daar en “ Eureka” ik ben net op tijd, vandaag de laatste dag,
geen €100 maar €50, oef eind goed, of toch een beetje. Maar
dit alles lukte zonder geprinte versie, potverdorie.
