Concentaina – Gandia 53 km 300 HM
Te laat vertrokken maar dat had een goeie reden, meer daarover later.
Alweer een rit om in te kaderen.
Via Verde betekent groene weg in het Spaans en is meestal een traject van een oude spoorlijn. Altijd veilig, mooi en rustig fietsen, zonder autoverkeer. Maar aan sommige stukjes is er geen afsluiting aan de diepe afgrond. Tot daar het positieve van deze rit van vandaag.
We komen erop bij Lorcha, geen kilometer te vroeg. Het wegdek is om te janken en te vallen. Geen keien, maar een laag scherpe vuistgroot scherpe stenen. De eerste 2 kilometer rechts van ons is het stuik naar beneden, ik schat 50/ 60 meter dieper. Echt bangelijk, we durven niet fietsen omwille van het gehobbel en de uitschuivers, we stappen verder. Vermoedelijk heeft men bij het verwijderen van de rails en de dwarsligger de stenen laten liggen. Bij het laatste stukje heeft men ook het traject een beetje veranderd, zelfs te voet geraken we moeilijk boven. Gelukkig hebben we stevige stapschoenen, ik vermoed dat menige muilezel hier zijn poten heeft op gebroken. Cru gezegd soms was het geen Via Verde maar Via Merde.
Maar kijk rond 17 uur zijn we op de camping, krijgen het voorlaatste plekje om de tent op te zetten.
Na het eten doen we nog boodschappen, morgen 1 mei is alles toe.
50 % korting en Señora Carmen(fictieve naam).
Ze houden thuis alle briefwisseling in de gaten, er is een brief bij uit Spanje, niet van Sinterklaas, nee van de dienst DGT of te wel zij die de snelheid van de bestuurders in de gaten houden.
Ik heb prijs, 98 km ipv de gewenste 80 km/uur, gemeten op de autopista A7.
Als ik dat betaal binnen 20 dagen betaal ik € 50 ipv € 100, 50% korting dus.
Digitaal betalen lukt niet, ik moet ergens een code invullen maar vind dat niet.
Een andere optie in naar de CAIXI bank gaan en daar betalen.
En daar begint het spel van Kafka.
Ik ga naar de bank, een kantoor met 4 aparte hokken, allemaal speciale diensten en later voor mij, ook de onderdirecteur en 1 vrijstaand bureel met erboven CAJA.
Achter een groot scherm zit een dame, dan dacht ik eerst niet want ik zag niemand, zo groot was het scherm. Ze wenkt mij, ik leg uit waarom ik er ben, laat op mijn schermpje van mij mobielte de info lezen en antwoordt dat gaat niet. Hoe dat gaat niet? Nee ik moet een geprinte versie hebben volgens Señora Carmen. En kun je dat voor mij uitprinten vraag ik? Nee dat gaat niet, ga naar De Post, een beetje verder. Ik naar De Post, ben de 4é in de rij. De postbeambte zegt, nee ik print dat niet, maar met de code in het PDF document kan de bank dat perfect doen. Of ga naar een dagbladhandel, ik bezoek er 2 zonder resultaat, de 3é verwijst mij door naar een computerwinkel en jawel na 15 minuten wachten komt het document tevoorschijn. Met goeie moed terug naar de bank. Señora Carmen komt van achter haar scherm en toon haar de geprinte versie. Er volgt een gezucht, gefronste wenkbrauwen en een gezicht van dat gaat hier niet lukken. Dat zegt ze na een 10 tal minuten ook.
De onderdirecteur had het al een tijdje in de gaten en komt er bij. Deze wijst met haar vinger op het scherm, zegt tegen Carmen hier en daar en “ Eureka” ik ben net op tijd, vandaag de laatste dag, geen €100 maar €50, oef eind goed, of toch een beetje. Maar dit alles lukte zonder geprinte versie, potverdorie.
Wat een dag 🙄 masr zo mooi verwoord, nooit gedacht een boek te schrijven?
BeantwoordenVerwijderen